Vienna Lager

Z Wiki piwo.org
Skocz do: nawigacja, szukaj

BJCP Parametry stylu

OG 1.046 – 1.052
FG 1.010 – 1.014
IBUs 18 – 30
SRM 10 – 16
ABV 4.5 – 5.5%

Wiedeńskie

Aromat

Umiarkowanie bogaty aromat słodów niemieckich (wiedeńskiego i/lub monachijskiego). Dopuszczalna jest obecność lekkich aromatów słodów ciemnych. Podobnie, lecz mniej intensywnie niż w stylu Oktoberfest. Czysty charakter lagerowy, bez owocowych estrów czy dwuacetylu. Aromat chmielu (szlachetnych odmian) może być słabo wyczuwalny lub nieobecny. Aromat karmelowy jest w tym stylu niewłaściwy.

Wygląd

Kolor jasnoczerwono bursztynowy do miedzianego. Idealnie przejrzyste. Wysoka, trwała piana w kolorze żółtobiałym.

Smak

Na pierwszym planie łagodna i elegancka złożoność słodu zrównoważona na końcu wystarczająco mocną chmielową goryczką. Nieznacznie opiekany (nie palony) charakter pochodzący od słodu wiedeńskiego. Smak palony i karmelowy jest niedopuszczalny. Dość wytrawny finisz z posmakiem zarówno słodowym jak i chmielową goryczką. Smak chmielu (szlachetnych odmian) może być słabo wyczuwalny lub nieobecny.

Tekstura

Treściwość średnio-lekka do średniej z delikatną kremowością. Nasycenie średnie. Delikatne. Umiarkowanie rześki finisz. Zawarty alkohol może wywoływać w niewielkim stopniu charakterystyczne uczucie ciepła.

Ogólne wrażenie

Styl charakteryzuje się delikatną i elegancką słodowością przechodzącą na finiszu w wytrawność, która pozwala uniknąć mdłej słodkości.

Komentarz

Wersje amerykańskie mogą być nieco mocniejsze, wytrawniejsze i bardziej gorzkie, podczas gdy europejskie skłaniają się ku większej słodyczy. Wiele meksykańskich bursztynowych i ciemnych lagerów, które kiedyś były bardziej zgodne z oryginałem w chwili obecnej przypominają słodkie, pełne dodatków ciemne lagery amerykańskie.

Historia

Oryginalny bursztynowy lager został opracowany przez Antona Drehera wkrótce po wyizolowani drożdży dolnej fermentacji. Prawie zanikły w miejscu powstania styl jest kontynuowany w Meksyku dokąd został sprowadzony przez Santiago Grafa i innych austriackich piwowarów, którzy wyemigrowali w końcu XIX w. Niestety, większość współczesnych przykładów zawiera niepożądane dodatki, które zmniejszają kompleksową słodowość charakterystyczną dla najlepszych przedstawicieli stylu. Styl zawdzięcza większość swego charakteru metodzie słodowania (słód wiedeński). Choć ogólny charakter słodowy jest mniej wyeksponowany niż w przypadku Oktoberfest, ciągle jednak nacisk położony jest na słodowość.

Surowce

Słód wiedeński jest źródłem lekko opiekanego i złożonego oraz bogatego w związki melanoidynowe profilu słodowego. Podobnie jak w przypadku stylu Oktoberfest powinno używać się tylko najwyższej jakości słodu, jak również kontynentalnych odmian chmielu (preferowane są odmiany szlachetne). Woda średniotwarda, bogata w węglany. Możliwe jest użycie niewielkiej ilości słodów karmelowych i/lub ciemnych mające na celu zwiększenie słodyczy i uzyskanie odpowiedniego koloru jednak dodatek słodów karmelowych nie powinien dać się odczuć w aromacie i smaku a ciemne słody nie powinny nadać charakteru palonego.

Podstawowe informacje

Gęstość początkowa: 11.4 - 12.9°Blg

Goryczka: 18 – 30 IBU

Gęstość końcowa: 2.6 - 3.6°Blg

Kolor: 10 – 16 SRM

Alkohol objętościowo: 4.5 – 5.5%

Komercyjne przykłady

Odsiecz Wiedeńska (Pinta), Great Lakes Eliot Ness (piwo to posiada niezwykłe jak na ten styl cechy - zawartość 6.2% alk., goryczka na poziomie 35 IBU), Boulevard Bobs 47 Munich-Style Lager, Negra Modelo, Old Dominion Aviator Amber Lager, Gordon Biersch Vienna Lager, Capital Wisconsin Amber, Olde Saratoga Lager, Penn Pilsner